به گزارش مدیرسا به نقل از مهر، پیامبر اسلام چه نیکو فرموده که بهشت زیر پای مادران است. در هر گوشه ای از زندگی ما انسان ها، به ویژه ایام کودکی و نوجوانی اثر ملموس و واضح لطف مادر مشخص است. مادرانی که هم خانه و کاشانه را مدیریت می کنند و هم به فکر رشد و تربیت فرزندان هستند. وقتی کودک هفت ساله می شود و به مدرسه می رود بااینکه بخشی از زمان خ ود را در مدرسه می گذراند اما تکالیف و مسئولیت های مادر کمتر نشده و چه بسا متناسب با تحصیل فرزندان، وظایف مادری برایشان بیشتر هم می شود. مادران همیشه پشت صحنه موفقیت فرزندان شان ایستاده اند؛ بی هیاهو اما با عشقی بی پایان؛ برای همین هم مادران نخستین معلم های زندگی اند. از گرفتن دست های کوچک خردسالان برای نوشتن نخستین حرف ها گرفته تا بیدار ماندن های شبانه برای آرام کردن استرس امتحان ها. از آماده کردن لقمه های نان و پنیر و نان و کوکو سبزی برای زنگ های تفریح گرفته تا جلد کردن کتاب های درسی و دفاتر مشق. مادران با تشویق، صبوری و فداکاری، مسیر تحصیل را هموار می کنند؛ گاهی با فراهم کردن شرایط مناسب، گاهی با دادن امید در لحظه های سخت، و گاهی فقط با یک لبخند که دل را آرام می کند. در وضعیت نامساعد اقتصادی که در خیلی از خانواده ها مادر و پدر هر دو سر کار می روند؛ بار سنگین بیشتری روی دوش مادر است. شاید از فرهنگ ما ایرانیان است و شاید این جامعه است که بیش از مادر انتظار تربیت و کمک به تحصیل فرزندان را دارد؛ بدین سبب در خانواده ای که هم پدر و هم مادر شاغل هستند بیشتر انتظار می رود که مادر امور درسی فرزند را رسیدگی کند. همین مسئله موجب می شود که مادران شاغل فشار مضاعفی را تحمل کرده و تلاش کنند تعادل مطلوبی بین شغل و زندگی شخصی و وظایف مادری برقرار کنند.
روزمرگی های یک مادر؛ مادر دو دختر دانش آموز
مادر دو دانش آموز ابتدایی در همین خصوص به خبرنگار مهر بااینکه می گوید اینروزها فضای مجازی و یادگیری از راه دور کار تحصیل را خیلی آسان کرده اما اعتقاد دارد باز هم این مادر است که تحصیل فرزند را سر و سامان می دهد و و اگر نظارت کافی نداشته باشد فرزند بازیگوشی می کند. این مادر برنامه زندگی یک خود با دو فرزند را اینگونه روایت می کند: بامداد زود قبل از این که بچه ها برای مدرسه از خواب بیدار شوند من از خواب بیدار می شوم تا پیش از بچه ها آماده باشم. پس از آماده کردن صبحانه، وسایل مدرسه شان را چک می کنم؛ بااینکه برای تک تک وسایلشان به آنها یادآوری کردم اما باز هم امکان دارد وسیله ای را جا گذاشته باشند. دفتر تکالیف، خوراکی، بطری آب… همه باید آماده باشد. مخصوصاً یک سری از وسایل آموزشی را که معلم اصرار کرده حتما با خود بیاورند خودم در کیفشان می گذارم.
وقتی بچه ها بیدار می شوند، مهم ترین کارم اینست که فضای آرامی برای آغاز روزشان ایجاد کنم. اگر از خواب آلودگی یا استرس امتحان ناراحت باشند، با چند کلمه آرام بخش وضعیت را بهتر می کنم. پس از بدرقه شان، خانه کم کم آرام می شود. در ساعاتی که آنها مدرسه اند، من کارهای خانه را انجام می دهم. وقتی برمی گردند، معمولا می خوابند و من محیط خانه را ساکت و آرام نگه می دارم. پس از استراحت و تخلیه خستگی، زمان انجام تکالیف آغاز می شود و من کنارشان می نشینم، گاهی تمرین ها خیلی دشوار می باشد و من اگر آنها را همراهی نکنم باید غرغرهایشان را بشنوم و حتی امکان دارد از ادامه انجام دادن تکلیف سر باز بزند. این مادر ضمن اشاره به اختلاف سنی بین دو فرزندش اظهار داشت: یکی از دخترهایم کلاس پنجم و دیگری کلاس نهم است. برای هرکدام شان باتوجه به سن و نیازشان روش جداگانه ای دارم. یکی امکان دارد احتیاج به کمک در ریاضی داشته باشد و دیگری در دیکته. اهتمام می کنم با بازی، مثال زدن یا ساده سازی درس ها، یادگیری را برایشان بهتر کنم. البته ارتباط با معلمان هم خیلی کار مرا آسان تر می کند. پس از تکالیف، اجازه می دهم زمان آزاد داشته باشند؛ بازی، تماشای کارتون یا یک فعالیت مورد علاقه؛ برای همین همه تلاش و سفارش من به بچه ها اینست که زودتر تکالیفشان را تمام کنند. این مادر اضافه کرد: حتی گاهی خودم هم کمکشان می کنم تا زودتر تکالیفشان را بنویسند. چون نمی خواهم مثل ما خودشان را پای دیکته نوشتن و مشق های زیاد نوشتن خسته کنند و درست و حسابی کودکی نکنند. این مادر دو دختر دانش آموز می گوید: البته در تمام این مسیر، مهم ترین نقش من حمایت عاطفی است. این که بدانند هر مشکلی باشد، من کنارشان هستم؛ خیلی تلاش می کنم به بچه ها نشان بدهم که هر نتیجه ای بگیرند من آنها را دوست دارم اما جهت زندگی خودشان بهتر است که درسشان را خوب بخوانند؛ البته اینروزها خوشبختی در درس خواندن نیست و بسیاری از تحصیل کرده ها هم زندگی خوبی ندارند ولی در عین حال می خواهم تا جایی که فرزندانم می خواهند خوب درس بخوانند.
مادران شاغل فشار مضاعفی را برای تحصیل فرزندانشان متحمل می شوند
یک مادر پرستار هم در گزارش مدیرسا به نقل از مهر از سختی های مادری می گویند. با اینکه او هم اعتقاد دارد یادگیری از راه دور و آموزش مجازی خیلی به خانواده ها در تحصیل فرزندان کمک می کنند ولی باز تأکید می کند که هنوز این مادر است که بار اصلی بزرگ شدن و تربیت و تحصیل فرزندان را در خانه به عهده دارد.
او می گوید: من که فرصت کار کردن با فرزندم آرمان را خیلی ندارم؛ حتی زمانی که از بیمارستان به خانه می آیم آرمان دو ساعت قبل به خانه آمده است. این سال جدید چون کلاس ششم است از ساعت ۱ پس از ظهر که مدرسه به پایان می رسد دو ساعت برای فرزندم کلاس فوق برنامه گذاشتند. این کلاس ها الزامی نیست اما آنقدر وضعیت درسی دانش آموزان بد است که همه خانواده ها راضی می شوند فرزندشان را در این کلاس ها ثبت نام کنند. در عین حال وقتی در خانه خوب استراحت می کند؛ من با او درس کار می کنم. آرمان خیلی شیطونه و گاهی اصلاً تمرکز کافی برای درس خواندن ندارد.
وی به آموزش مجازی هم اشاره می کند و می گوید: یک برنامه کمک آموزشی را در تبلت برایش نصب کردیم که برای دروس مختلف یک معلم آموزش می دهد. به خوبی همه مسایل را توضیح می دهد و تمرین های مناسب را با دانش آموز حل می کند و برخی تمرین ها را هم فقط دانش آموز باید حل کند. این بسته برای هر درس جداگانه قابل تهیه است و مثل کدهای سریال آزمون های استخدامی از اینترنت خریداری می نماییم و قیمت آن هم نسبت به معلمان خصوصی خیلی مناسب تر است. آرمان امسال کلاس ششم است و امسال هم مثل سال قبل برای او این بسته ها را خریداری کردیم.
بطور خلاصه، از آماده کردن لقمه های نان و پنیر و نان و کوکو سبزی برای زنگ های تفریح گرفته تا جلد کردن کتاب های درسی و دفاتر مشق. این سال جدید چون کلاس ششم است از ساعت ۱ بعد از ظهر که مدرسه تمام می شود دو ساعت برای فرزندم کلاس فوق برنامه گذاشتند. به خوبی همه مسائل را توضیح می دهد و تمرین های مناسب را با دانش آموز حل می کند و برخی تمرین ها را هم فقط دانش آموز باید حل کند.
منبع: modelkids.ir
