به گزارش مدیرسا به نقل از خبر آنلاین به نقل از روابط عمومی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، در پیام سیدعباس صالحی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و رییس هیأت امنای مؤسسه هنرمندان پیشکسوت برای چهاردهمین سالگرد تأسیس این مؤسسه چنین آمده است:
«به نام رب العالمین
به نام او که زیبایی را آفرید تا آینه ای از جمال خویش باشد و هنر را به انسان بخشید تا راوی شکوه آفرینش گردد
چهاردهمین سالروز تأسیس مؤسسه هنرمندان پیشکسوت را به محضر یکایک استادان و بزرگان فرهنگ و هنر و خانواده های گرامی شان صمیمانه تبریک و شادباش عرض می کنم و از درگاه خداوند متعال برای این گرانمایگان گران سنگ، تندرستی، آرامش، عزت و روزگاری سرشار از نیک نامی و دلگرمی آرزو دارم.
۱۴ سال از روزی می گذرد که این مؤسسه با اندیشه تکریم بزرگان هنر شکل گرفت؛ اندیشه ای که ریشه در یک باور روشن داشت: جامعه ای که بزرگان خویش را پاس نمی دارد، قسمتی از حافظه خود را از دست می دهد. پیشکسوتان هنر تنها صاحبان آثار و تجربه نیستند؛ هر یک قسمتی از روایت فرهنگی این سرزمین اند.
روایتی که در گذر سالیان، با رنج، عشق، آموختن و آفرینش شکل گرفته و امروز به ما رسیده است. ایران را قرن هاست که با شعر و موسیقی، نگارگری و خوشنویسی، معماری و نمایش، سینما و دیگر جلوه های هنر می شناسند. اما پشت هر اثر ماندگار، انسانی ایستاده است که سال ها زیسته، آموخته و ساخته است. آن چه از گذشته برای ما مانده، فقط آثار نیست؛ شیوه دیدن، اندیشیدن و زیستن است. این بخش از میراث، بالاتر از هر چیز در سینه و خاطره کسانی محفوظ است که خود در متن این راه قدم زدند.
امروز، در روزگاری که کشور عزیزمان ماه های دشوار را پشت سر گذاشته و در کنار حملات نظامی و جنایات دشمن، با هجمه های رسانه ای، فرهنگی و جنگ شناختی هم مواجه بوده است، اهمیت این میراث بالاتر از همیشه آشکار می شود.
در این رویارویی، هدف تنها خاک و مرز نیست؛ گاه تلاش می شود امید و اعتماد مردم، پیوندهای اجتماعی و تصویری که یک ملت از خویشتن دارد، دستخوش تردید گردد. در چنین هنگامه ای، هنر رسالتی فراتر از آفرینش زیبایی پیدا می کند. هنر می تواند حقیقت را روایت کند، به دل های خسته مجال امید بدهد و آن چه را که یک ملت در لحظه های دشوار تجربه می کند، به زبان ماندگار خویش بیان کند.
حضور هنرمندان در کنار مردم و در شهرها و استانهای مختلف کشور در این روزها، تنها یک همراهی ساده نبود؛ نشانه ای بود از این که هنرمند خویش را از جامعه و سرنوشت آن جدا نمی بیند؛ و در این بین، پیشکسوتان جایگاهی یگانه داشته و دارند که شایسته قدردانی است.
آن چه پیشکسوتان هنر در سالیان متمادی آموخته اند، همه در کتاب ها و کلاس ها نوشته نشده است؛ قسمتی از آن حاصل زیستن و تجربه کردن است؛ حاصل سال ها کار، آزمون، شکست، باردیگر برخاستن و نگاه کردن به جهان از دریچه هنر. این گنجینه، اگر به نسل جوان منتقل نشود، قسمتی از حافظه زنده هنر ایران خاموش خواهد شد.
رابطه پیشکسوت و جوان، رابطه گذشته و آینده نیست؛ رابطه ریشه و شاخسار است. جوانی که از ریشه خویش بهره گیرد، می تواند راهی تازه بیابد، بی آن که از اصالت خویش دور شود.
از همین منظر، دفاع از هنرمندان پیشکسوت را نمی توان تنها در ارایه خدمات رفاهی یا اداری خلاصه کرد. حفظ شأن و کرامت، توجه به سلامت و معیشت و فراهم آوردن زمینه حضور اجتماعی و فرهنگی آنان، وظیفه ای است که بر عهده ماست؛ اما در کنار آن، باید فرصت حضور مؤثر این بزرگان در جریان فرهنگی کشور و ارتباط آنان با نسل جوان هم بالاتر از پیش فراهم گردد.
با حمایت مادی و معنوی از مؤسسه هنرمندان پیشکسوت و با ظرفیتی که دارد، می تواند در این راه بالاتر از یک نهاد حمایتی باشد؛ می تواند خانه ای برای دیدار نسل ها، گفت و گوی تجربه و جوانی و انتقال سرمایه ای باشد که جایگزین ندارد.
مؤسسه ای که در آن، نام بزرگان تنها پاس داشته نشود، بلکه اندیشه و تجربه آنان هم در متن زندگی فرهنگی امروز جاری بماند.
در پایان، بر خود لازم می دانم از تمامی دست اندرکاران مؤسسه، خصوصاً هیأت مدیره محترم و مدیرعامل که بار مسئولیت این مؤسسه را بر دوش دارند، قدردانی نمایم. خدمت به کسانیکه عمر خود را برای فرهنگ این سرزمین نهاده اند، تنها انجام یک وظیفه اداری نیست؛ ادای دینی است به فرهنگ و به انسان هایی که قسمتی از سرمایه معنوی ایران را ساخته اند.
با بزرگداشت مقام همه استادان و پیشکسوتان فرهنگ و هنر ایران، از خداوند متعال برای یکایک آنان سلامت، عزت و طول عمر با برکت مسالت دارم.
